Bij aankomst keek ik mijn ogen uit wat een grote stad en wat een verkeer en veel mensen staken over de drukke wegen waar geen verkeerslichten en geen borden zijn en geen strepen op de weg al het verkeer raast links en rechts om je heen, een ding wat altijd werkt in de auto is de claxon die veel gebruikt wordt. Fietsen is hier zeer gevaarlijk vandaar dat je ze ook zeer weinig ziet , ook hier werd al veel armoe gezien mensen aan de auto smeken om geld mensen liggen s’avonds op straat te slapen onder een stuk karton zeer triest. Er rijden auto’s en vrachtwagens rond die al meer dan 50 jaar oud zijn als er een vrachtwagen voor je rijdt kun je bijna niks meer zien zoveel rook komt er uit de uitlaat.Het zien van hoe het hele koffie proces loopt was zeer de moeite waard heb , Paul heeft voor het eerste keer koffie gekocht in de oorsprong. Ook voor Jean van Efico was dit de eerste keer. Ik heb dit bijzondere moment op foto vastgelegd. Met Paul nog een mandje met koffie naar boven getild ik zal je zeggen dat viel me zwaar tegen.Het koffie plukken was ook zeker geen makkelijke klus je moet toch heel wat plukken voor 1 kopje koffie. Het meest aangrijpende vond ik dat we de voetbal schirts gingen verdelen ,er werden ongeveer 13 kindjes uitgekozen om in aan merking te komen voor een schirt toen ging het hek dicht en bleven ongeveer 50 kindjes achter het hek staan kijken hoe de schirts verdeeld werden toen moest ik toch wel even een traantje pikken. Maar helaas kun je voor dit land niet genoeg spullen mee nemen om iedereen te helpen al zou ik dat graag willen. Verder zal ik tegen al mijn klanten vertellen hoe ze onze koffie met respect moeten waarderen. Voor alsnog vind ik het zo mooi dat ik deze reis met Paul en Christel heb mogen maken. Paul en Christel bedankt voor de gezellige week!
Mvg Jacco

De rit van Awassa naar Addis geven mij even de gelegenheid om de honderden indrukken (gedeeltelijk) te verwoorden in een kort verslag. Nu na 5 dagen snap ik een beetje hoe gezagsverhoudingen zijn. Trajecten duren erg lang, je moet aan jan en alleman toestemming vragen en denken dat je snel iets kunt bereiken, kun je echt vergeten. Een voorbeeld: Ons project had allang klaar moeten zijn, echter pas enkele dagen voor ons bezoek is het afgekomen onder grote druk van Nicholas die met grote tegelmaat langs is geweest om tempo te houden in de bouw. Een van de factoren van vertraging is dat er in augustus na het bezoek van Timmo en Janneke een nieuwe chairman is gekozen. Nicholas heeft dus alles weer opnieuw moeten uitleggen. Veel respect dus voor Nicholas en Katrien van Efico die met engelengeduld dit project namens ons hebben opgezet. Onderweg is het een chaos; op de snelweg zie je karren getrokken door ezels, koeien en geiten die zo maar oversteken en massa’s, massa’s mensen. In dorpen zie je op elk moment van de dag grote hoeveelheden mensen waarvan ons afvragen wat die nou de hele dag doen. Op het gebied van koffie snap ik nu pas dat het produceren ervan meer kost dan in landen als Brazilië. De opbrengst per hectare ligt in Ethiopië op 900 kg per hectare, in Brazilië ligt deze ruim 2 keer zo hoog. Het vervoer per ezel kost enorm veel tijd en transport van het koffiegebied naar Addis en vandaar naar Djibouti is een kostbare en tijdrovende aangelegenheid. Soms staat een vrachtwagen wel 3 weken lang in de woestijn te wachten totdat ie toestemming krijgt om het haventerrein op te komen. Inefficiëntie in de hele Ethiopische keten kost dus enorm veel geld.  Wat me verder opvalt is de vriendelijkheid van mensen. Ze proberen engels tegen je te spreken maar vragen tegelijkertijd ‘ one bir’ dwz geld. Je ziet mensen in onbeschrijflijk slechte kleding lopen, gescheurd en tot op de draad versleten. Ze stinken ook bijna allemaal en dat is begrijpelijk want douches hebben ze niet in hun lemen hutjes.
Ik zou nog veel meer kunnen schrijven want ik heb nog wel honderden indrukken. Die gaan we delen op een debriefing bijeenkomst bij Peeze.

Christel’s verhaal
Vandaag gaan we terug naar Addis Abeba. Een rit van ongeveer 6,5 uur.  We hebben heel wat te bepraten over wat we de afgelopen twee dagen hebben gezien en meegemaakt. Het was zo interessant om het hele proces van koffie te mogen beleven.  Maar ook om te zien hoe de mensen hier leven.  Wat opvalt waar je ook komt, of het nou bij Fero of daarbuiten is, de mensen zijn vriendelijk en je mag alles zien wat ze doen. Ze moeten keihard werken voor, in onze ogen, een “fooitje”. Als je, zoals wij nu, het hele proces gezien hebt dan snap ik nog niet hoe de prijs van de koffie zo “laag” kan zijn. We hebben geprobeerd om het hele proces zoveel mogelijk op foto’s en filmpjes vast te leggen zodat wij dat kunnen laten zien als we weer thuis zijn. Over de droogbedden die door de Peeze foundation neergezet worden zal nog wel het nodige gesproken moeten worden. Ze voldoen nog niet, maar dat konden wij als leek direct zien. Een van verbeter punten is de hoogte, sommige van de vrouwen konden niet eens met hun handen aan de achterkant komen en dit is wel belangrijk om de koffie de kunnen omwoelen. Ook het dak is te krap, ze kunnen er niet om heen lopen. Nicholas en Katrien zullen dit verder gaan evalueren en uitwerken. Ik denk dat we hier nog een lange weg in te gaan hebben.
Wat een bijzonder ervaring is dat de mensen allemaal naar je zwaaien en ze roepen faranche (blanken) en abba (ouderen) naar je. Mijn kleur haar, nagellak ( ja Daisy je had gelijk dat ze dit apart vinden) en mijn aapje aan de tas zijn zaken die ze even willen bewonderen. Dus laat ik mij gewoon aan mijn haar voelen en de nagels zien.
Het is tot nu toe een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. De grootste conclusie tot nu toe is dat het land zeer arm is, er heel veel ezels worden gebruikt voor het vervoeren van alles (zelfs een brommer), er heel veel mensen werkzaam zijn in de koffie, er heel veel mensen wonen maar dat ze op het oog niet ongelukkig lijken.  Ik zal proberen om een filmpje te downloaden die wij onderweg gemaakt hebben.